25-03-07

Frieslân

 

Gevonden bij Nanne fan Fryslân
't klinkt ongelofelijk leuk maar ik versta er maar de helft van...
 

Tsien lutse pykjes die iten tsjokke brogge,
de roppichste verslokte him, doe wiene d'r noch mar njoggen.

Njoggen lytse pykjes, die kuijerden yn de nacht,
ien rekke yn in hazze-strûp, doe wiene d'r noch mar acht.

Acht lytse pykjes, die knipten fyterbân,
ien knipte himsels de poatsjes ôf, doe wiene d'r noch mar sân.

Sân lytse pykjes, die iten pykefleis,
ien die forslokte him, doe wiene d,r noch mar seis.

Seis lytse pykjes, die pleagen in âld wyf,
hja sloeg ien mei de tange dea, doe wiene d'r noch mar viif.

Viif lytse pykjes, die iten swarte jour,
ien die yt to folle, doe wiene d'r noch mar fjour.

Fjour lytse pykjes, die soene paedsje feie,
ien kriig de biezem tsjin de wjuk, doe wiene d'r noch mar trije.

Trije lytse pykjes, die rôpen: is d'r wa?
'Ja' sei de mud, die friet ien op, doe wiene d'r noch mar twa.

Twa lytse pykjes, die keatsten mei in stien,
ien kriig him tsjin de kop, doe wie d'r noch mar ien.

En dat iene lytse pykje, flein op de Damwâldster Toer,
en seach de wiide fjilden oer!

 

 

Reactie van Nanne :

 

Het gedichtje gaat over tien jonge kippetjes.

Nummer tien verslikte zich in het eten van brood.
Nummer negen liep 's nachts in een val voor hazen.
Nummer acht knipte zichzelf een pootje middendoor.
Nummer zeven verslikte zich in het eten van kippenvlees.
Nummer zes plaagde een oude vrouw en deze dame sloeg een kippetje met een tang dood.
Nummer vijf at zwarte haver en stierf hierdoor.
Nummer vier kwam bij het vegen van een straatje te overlijden.
Nummer drie werd door een mud (roofdiertje) opgevreten.
Nummer twee kaatste met een steen, kreeg deze tegen z'n kopje en stierf.
Nummer één vloog op de toren van Damwoude en keek de weidse velden over.

 

 

18:34 Gepost door adem in Gedicht | Permalink | Commentaren (4) | Tags: fries, nederlands, taal |  Facebook |